یک نکته درباره خبرهای مذاکرات ایران و آمریکا جلب توجه می‌کند:
پریسا حافظی در رویترز ابتدا از قول یک مقام ارشد ایرانی خبر داد که تهران طرحی برای بازگشایی تنگه هرمز ظرف ۷ روز به آمریکا منتقل کرده است؛ رویترز نوشته این پیشنهاد از ۱۶ سپتامبر از طریق میانجی‌ها به واشنگتن رسیده بود.
سپس گزارش دیگری با مشارکت حافظی از مذاکرات درباره یک توافق مرحله‌ای ایران و آمریکا منتشر شد؛ گزارشی که به چند منبع ایرانی، منطقه‌ای و دیپلماتیک استناد می‌کرد.
چند ساعت بعد، فرناز فصیحی در نیویورک‌تایمز نیز گزارشی درباره همان طرح هفت‌روزه و شروط ایران منتشر کرد.
چرا دو خبرنگار باسابقه حوزه ایران در دو رسانه بزرگ، تقریباً هم‌زمان به جزئیات یک مسیر دیپلماتیک حساس دسترسی پیدا می‌کنند؟
فعلاً هیچ سندی از هماهنگی مستقیم میان فصیحی و حافظی وجود ندارد؛ اما شباهت موضوع، زمان‌بندی و دسترسی هر دو به منابع نزدیک به مذاکرات، یک احتمال مهم را مطرح می‌کند:
آیا یک حلقه محدود از منابع ایرانی در حال رساندن یک پیام واحد به چند رسانه بین‌المللی است؟
شاید داستان اصلی، نه رابطه دو خبرنگار، بلکه منبعی باشد که پشت هر دو روایت قرار دارد.
قمار نتانیاهو با جنگ
دیدگاهتان را بنویسید