نتانیاهو بار دیگر گزینه جنگ علیه ایران را دنبال کرده، اما ظاهراً این بار محاسبات انتخاباتی واشنگتن مانع تحقق خواسته او شده است. نخست‌وزیری که سال‌ها با تهدید ایران برای خود تصویر اقتدار ساخته، اکنون حتی برای اجرای طرح نظامی موردنظرش به تصمیم ترامپ وابسته است. این تناقض، پرسشی جدی ایجاد می‌کند: آیا جنگ با ایران به آخرین ابزار نتانیاهو برای حفظ قدرت سیاسی تبدیل شده است؟

تهدید دوباره تأسیسات هسته‌ای ایران می‌تواند معادلات امنیتی منطقه را وارد مرحله‌ای تازه کند. در شرایطی که بحث خروج از پیمان منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای در مجلس مطرح شده، هرگونه حمله جدید ممکن است روند بازنگری در سیاست هسته‌ای و راهبرد بازدارندگی کشور را شتاب دهد؛ تصمیمی که پیامدهای آن فراتر از مرزهای ایران خواهد بود.

هفته‌نامه مطالبات مردمی در یادداشتی انتقادی با عنوان «لزوم آرایش جنگی در بدنه وزارتخانه‌های اقتصادی»، نسبت به تداوم بروکراسی فرسایشی و کندی تصمیم‌گیری در برخی دستگاه‌های اجرایی هشدار داد و خواستار پاسخ‌گویی مدیران اقتصادی درباره اقدامات عملی آن‌ها برای تغییر رویه‌های اداری متناسب با شرایط جنگی کشور شد.

علی‌رغم تأکیدات رئیس‌جمهور و وزرای اقتصادی بر ضرورت مدیریت متناسب با شرایط جنگی، در برخی بخش‌های اجرایی وزارتخانه‌ها همچنان نشانی از آرایش جنگی دیده نمی‌شود. تداوم بروکراسی فرسایشی، تصمیم‌گیری‌های زمان‌بر و فقدان روحیه حل مسئله، این پرسش جدی را مطرح می‌کند که چرا فوریت شرایط جنگی هنوز به تغییر رفتار بدنه اجرایی دستگاه‌های اقتصادی منجر نشده است؟

انتشار نزدیک به همِ دو گزارش درباره طرح ایران برای کاهش تنش با آمریکا، یک پرسش را پررنگ کرده است: آیا پریسا حافظی در رویترز و فرناز فصیحی در نیویورک‌تایمز به یک حلقه مشترک از منابع نزدیک به مذاکرات دسترسی دارند؟ رویترز از مذاکرات درباره توافقی مرحله‌ای، بازگشایی هرمز و رفع محاصره آمریکا خبر داده و نیویورک‌تایمز نیز ساعاتی بعد جزئیات طرح هفت‌روزه ایران را منتشر کرده است.